Almennur fróðleikur um Piper Super Cub flugvélar:

Piper Super Cub var þróaður út frá gamla J-3 Cub sem hafði verið í framleiðslu hjá Piper í um 10 ár. Fyrsta vélin sem fékk nafnið Super Cub, var PA-18-95 sem var að utanverðu mjög lík gamla Piper Cub, en var að mörgu leiti frábrugðin. Til að mynda var búið að endurhanna skrokkinn þannig að tölverðar endurbætur voru gerðar á farþegarýminu. Vængirnir voru í grunninn þeir sömu, en búið var að styrkja þá og setja bensíntank í hvora vængrót (í gamla Cub sat framsætisfarþeginn nánast með beníntankinn í fanginu!). Þessi fyrsti Super Cub var með stærri hreyfil en gamli Cub (Continental C-95), sem var að fullu lokaður innan vélarhlífar. Tiltölulega fá eintök af PA-18-95 voru framleidd, og flestar voru framleiddar sem L-18 könnunarvélar fyrir flugherinn sem sendi þær sem hernaðaraðstoð til ýmissa landa.

Fyrsta alvöru Super Cub vélin var PA-18-108 sem kom fram á sjónarsviðið árið 1949. Hún var í grunninn skrokkurinn og vængir af PA-18-95, búið var að setja í hana 108 hp Lycoming hreyfil og setja vængbörð á vængina. Eftir það voru Super Cub vélar framleiddar í nokkrum útgáfum, s.s. PA-18-135 (með 135 hp hreyfli) og PA-18-150(með 150 hp hreyfli).

Super Cub-inn er gríðarlega öflugur vinnuhestur sem er mikið notaður í Alaska þar sem hann flýgur á hjólum, skíðum og flotum. Helstu breytingar sem gerðar hafa verið á vélinn til flugs í Alaska er að hún er gjarnan kominn á gríðarstór dekk (allt að 33 tommu) þannig hægt er að lenda vélinn í stórgrýttum árfarvegum. Einnig eru oft settir stærri hreyflar í vélarnar, sérsmíðaðar loftskrúfur og allra handa styrkingar á skrokk og hjólastell.

Þær breytingar sem gerðar hafa verið á vélunum til atvinnuflugs í Alaska hafa verið vinsælar hjá einkaflugmönnum, aðallega í syðri ríkjum Bandaríkjanna, og hefur nokkrum af þeim Super Cub vélum sem fljúga á Íslandi verið breytt á svipaðann hátt.

Super Cub var framleiddur af Piper verksmiðjunum frá 1949 til 1983 og aftur frá 1988 til 1994. Á þessum tíma framleiddu verksmiðjurnar um það bil 10.000 eintök. Eins og áður sagði eru þessar vélar gríðarlega vinsælar  meðal einkaflugmanna í Bandaríkjunum sem hefur orðið til þess að þegar Piper hætti að framleiða vélarnar árið 1983 fór Aviat flugvélarverksmiðjan að framleiða Aviat Husky, sem lítur nánast út eins og Super Cub. Husky er ennþá í framleiðslu. Einnig er hægt að kaupa Super Cub sem „kit“ flugvél og smíða sér nýja flugvél heima í bílskúr.

Samtals hafa verið skráðar 9 Super Cub flugvélar á Íslandi síðan 1958 þegar fyrsta vélin var skráð en allmargar eru nú í smíðum hér.

General Piper Super Cub information:

The Super Cub was a development of the older Piper J-3 Cub that had been in production for approximately ten years. The first aircraft to bear the name Super Cub was the PA-18-95. The general layout of this aircraft was the same as the older J-3, but in fact a lot of changes had been made to the basic structure, particularly the fuselage around the cockpit area. The wings of the first PA-18 were basically J-3 wings beefed up to allow a heavier take off weight and fuel tanks had been added in each wingroot (In the J-3 the front seat passenger pretty much sat with the only fuel tank in his/her lap!). Other changes included a new engine (the Continental C-95) in fully enclosed cowlings. Not a lot of PA-18-95 were built for civilians, but it was produced in some numbers for the Air Force as a liaison aircraft with the designation L-18. The Air Force didn´t use these aircraft, but distributed them around the world as military aid.

The first full blown Super Cub appeared in 1949 when Piper introduced the PA-18-108.  It was a further development of the -95 with a bigger 108 hp. Lycoming engine and the wing was modified to take a three notch trailing edge flaps. The next main version was the -135 with a 135 hp engine and the -150 with a 150 hp engine.

The Super Cub has proved to be a sturdy workhorse that is used extensively in Alaska as a bush aircraft, operating on wheels, skies and floats. When used as a working bush aircraft, the Super Cub is often heavily modified. These modifications usually involve strengthening the structure especially around the landing gear and installing bigger engines with custom made propellers. A popular modification is to install huge tires (up to 33 inch), and with these modifications, the Super Cub is able to take off and land in very confined spaces on very, very rough ground.

The modifications made on the aircraft as a working bush aircraft in Alaska have become popular in the lower states and quite a few have been thus modified. Some of the Super Cubs flying in Iceland have had some of these mods as well.

The Piper factory produced the Super Cub from 1949 till 1983, and then again from 1988 to 1994.  During the production run, about 10.000 examples were produced. The Super Cub was such a popular aircraft, that when Piper stopped it´s production in 1983, another company stepped in to produce a roughly similar aircraft. That was the Aviat Husky which is still in production today, but has not been able to completely take over the role of the old Piper design. Today it is also possible to buy the Super Cub as a kit aircraft for amateur construction. There are numerous companies offering them as such, but probably the most famous is CubCrafters.

A total of nine Super Cubs have been registered in Iceland since the first one was registered in 1958.